محمود مرتضایی، جوانی از اهالی کرج با دکتری مدیریت صنعتی، به «محمود همیشه خندان» شهرت داشت؛ مردی که در کنار کار در تولید و فروش خشکبار و فعالیت در شرکت کاله، دل در گرو خدمت به خانواده، کمک به نیازمندان و عشق به امام حسین(ع) داشت. او دهم اسفند ۱۴۰۴ زمانی که برای دیدار دوستی به کلانتری ۲۵ بلوار ماهان کرج رفته بود، در پی حمله دشمن به این ساختمان مظلومانه به شهادت رسید.

در هزارتوی کلاس‌های درس و راهروهای دانشگاه، کسی باور نمی‌کرد استادی که با کلمات، جهانِ ذهن دانشجویان را می‌ساخت، در خلوتِ خود، معماریِ امنیتِ یک ملت را با سلاح ایمان ترسیم کند؛ شهید میثم معمر، نه فقط یک نام در لیست اساتید بسیجی، که معمارِ پیوندِ میانِ “عقلانیتِ دانشگاهی” و “شرافتِ میدانِ جهاد” بود که در جنگ ۱۲ روزه، آخرین درسش را نه روی تخته‌سیاه، که بر سنگ‌فرشِ شهادت نوشت.

شهید محمدرضا ارژنگیان، خیاطی ساده‌زیست و مردی از جنس ایمان و مسئولیت بود که از همدان برخاست، در کنار کار و خانواده، راه عزت و دفاع از وطن را برگزید و با آغاز جنگ تحمیلی، از طریق بسیج راهی جبهه شد. او سرانجام در شانزدهم خرداد ۱۳۶۰ در سرپل‌ذهاب، بر اثر اصابت تیر به شهادت رسید و نامش در تار و پود ایثار ماندگار شد.

جوان بود، مثل همه جوان‌های پرشورِ سال‌های دهه ۴۰ و ۵۰، اما روحی بزرگتر از سن‌وسالش داشت. امیرحسین ابوالفضلی، پسرِ محله نظام‌آباد تهران، ترجیح داد به جای ماندن در هیاهوی کسب‌وکارِ پررونقِ بازارِ چرم، به ندایِ وجدانش گوش دهد و ردای پاسداری از میهن را بر تن کند. او نه تنها یک سرباز، که یک متخصصِ شجاع در یگانِ سخت و خطرناکِ «ش.م.ر» (شیمیایی، میکروبی، رادیواکتیو) بود.

او مردِ روزهایِ سخت بود؛ هم در گرمایِ تظاهراتِ خیابانیِ تهران و هم در سرمایِ جانکاهِ قله‌هایِ غرب. شهید «ناصر آزادی‌نقش»، سپاهیِ دلاوری که در اوجِ جوانی، عشق به همسر و فرزندش را به پایِ امنیتِ ایران قربانی کرد تا در عملیاتِ خونینِ «بازی‌دراز»، با ترکشِ کینه‌ی دشمن، آسمانی شود. این روایتی است از یک زندگیِ کوتاه اما به بلندایِ تاریخ.

علی احمد احمدوند، متولد ۱۳۳۶ در روستای باباکمال تویسرکان، بسیجیِ ساده‌زیست و بنّا و معمارِ پرتلاش، با هفت نوبت اعزام به جبهه و حضور در عملیات‌های مهم دفاع مقدس، سرانجام در ۱۳ اردیبهشت ۱۳۶۵ در عملیات سیدالشهدا(ع) در فکه بر اثر اصابت ترکش خمپاره به شهادت رسید؛ مردی که ایمان، صبر و عشق به امام و ولایت، ستون‌های زندگی‌اش بود.

مهدی آزاد رنجبر، جوانی ساده‌دل، زحمتکش و اهل دیانت از روستای نجم‌آباد ساوجبلاغ بود که با وجود مسئولیت‌ خانواده و سختی‌های زندگی، راه خدمت به وطن را انتخاب کرد. او در دوران سربازی با ایمان و آرامش قدم در جبهه گذاشت و سرانجام در اردیبهشت ۱۳۶۳ به مقام رفیع شهادت رسید؛ جوانی که در نامه‌هایش بیش از هر چیز از مهر به خانواده و آرامش قلبی‌اش در راه خدا سخن می‌گوید.

شهید محرمعلی آقاخانی، جوانی پرتلاش و از اهالی ماهدشت کرج که از نوجوانی برای کمک به خانواده به کارگری و نجاری مشغول بود، پس از حضور داوطلبانه در جبهه‌های دفاع، در ۲۶ اردیبهشت ۱۳۶۲ به‌دست عناصر ضدانقلاب کومله به شهادت رسید. او که تک‌تیرانداز لشکر ۲۸ سنندج بود.

او از کوچه‌های آرام وردآورد برخاست، با نمازهای نوجوانی‌اش قد کشید و آن‌قدر به تکلیف نزدیک شد که تنها یک فریاد «یا حسین» او را به خاک‌های داغ جزیره مجنون رساند؛ جایی که جوان ۲۲ ساله، چند ماه پس از عقد، نامش را نه در شناسنامه، که در دفتر خون ثبت کرد.

او که در روستای جوسقان با اخلاقی نیکو، نمازی اول‌وقت و دلی سرشار از محبت به مردم شناخته می‌شد، در نخستین اعزام خود به جبهه، لباس امدادگری پوشید و در میانه کمک‌رسانی به مجروحان، در عملیات والفجر یک به شهادت رسید. احسان‌الله آطاهریان، نوجوانی که حتی لحظه رفتنش نیز برای نجات دیگران بود.