شهید اسدالله آزاد رنجبر، متولد ۱۳۴۵ در روستای نجم‌آباد ساوجبلاغ، جوانی سختکوش، مهربان و یاری‌رسان بود که پس از گذراندن دوران کودکی ساده و پاک روستایی، برای کمک به خانواده پا به میدان کار گذاشت و سپس در لباس مقدس سربازی در جبهه‌های دفاع مقدس خدمت کرد. او سرانجام در تاریخ ۲۱ اردیبهشت ۱۳۶۶، هنگام انجام مأموریت تدارکاتی در جاده اهواز–اندیمشک، بر اثر سانحه رانندگی به شهادت رسید.

خانواده شهید پوریا شهبازی از صبح در معراج چشم‌انتظار بودند؛ مادری کفن‌پوش، خواهری دوقلو، و همسری تازه‌عروس که هر وداعِ خانواده‌های دیگر، اشک‌هایشان را بیشتر می‌کرد. پدر، مداح و بازیگر نمایش‌های مذهبی، پیش از دیدن پیکر پسرش بلند شد و برای همسر و دخترانش مداحی کرد؛ روضه‌هایی که ساعتی بعد، با رسیدن پیکر پوریا ــ جوانی که شب قبل با تیر به گلویش شهید شده بود ــ معنادارتر و دردناک‌تر شد.

شهید حسین آژیر، دانش‌آموز و مجاهد راه اسلام، با نثار جان خویش در عملیات فتح‌المبین، نمونه‌ای از فداکاری، ایمان و تعهد به آرمان‌های انقلاب اسلامی شد. زندگی ساده و معنوی او، الگویی برای نسل‌های آینده است که عشق به خدا و میهن را در عمل نشان داد.

شهید «موسی آزاد فلاح» از جوانان مؤمن و بسیجی شهر کرج بود که با آغاز سال‌های دفاع مقدس، دل در گرو جبهه‌های نبرد سپرد. او که عشق دفاع از اسلام و میهن را در دل داشت، بارها راهی جبهه شد و سرانجام در عملیات کربلای ۸ در منطقه شلمچه، بر اثر اصابت ترکش به ناحیه سر به شهادت رسید و نام خود را در زمره حماسه‌آفرینان دفاع مقدس جاودانه کرد.

شهید «کرمعلی آزاد فلاح» کودکی خود را در روستای شیخ حسن‌آباد نظرآباد و در میان خانواده‌ای زحمتکش سپری کرد؛ روزگاری که با وجود تنگناهای اقتصادی و کمبود امکانات، با تربیت دینی، تلاش و ایمان عمیق شکل گرفت و شخصیت او را برای مسیری از ایثار و فداکاری در سال‌های بعد آماده ساخت.

سلطنت باقری، مادر شهید منصور آزموده، از شوق فرزندش برای رفتن به جبهه و خاطراتی می‌گوید که پیش از شهادت و پس از آن در خواب‌هایش با او داشت.

شهید سروش آبادی از آن دست جوانانی بود که جنگ، تازه او را نساخت؛ بلکه فقط پرده را کنار زد. متولد آبادان، پرورش‌یافته ایمان و آگاهی، فعال روزهای انقلاب و رزمنده روزهای آتش. او پیش از آن‌که ترکش توپ سینه‌اش را بشکافد، بارها از خواسته‌های خود گذشته بود؛ در خانه، در جامعه و در میدان دفاع. این زندگی‌نامه، روایت انسانی است که شهادت، ادامه طبیعی زندگی‌اش بود، نه پایان آن.

شهید علی‌ اصغرنژاد، سرباز ۲۰ ساله‌ای که پیش از خدمت، آهنگر بود و در راهپیمایی‌های انقلاب حضوری پررنگ داشت، در عملیاتی در منطقه چنگوله‌ی دهلران، بر اثر اصابت ترکش خمپاره به شهادت رسید.

میان برگه‌های پرونده شهیده، یادداشت‌هایی از تاریخ ایران و بیتی از عشق می‌درخشد؛ گویی روح این بانوی فداکار، در آمیزشی از عظمت گذشته و احساسی ژرف، جاودانه شده است.

زهرا اسلامی، مادری از حصارک کرج، که شبی در ماه رمضان، زیر آتش موشک‌ها با نور فانوس برای خانواده سحری فراهم کرد و عصر پنجشنبه‌ای سرد، در بازگشت از زیارت، همراه دخترش در بمباران هوایی به شهادت رسید. او که معلمان مدرسه، رفتنش را از دست دادن «مربی‌های خوب» می‌دانستند، در قلب جنگ، دژی برای فرزندانش بود و در غروب جمعه‌ای خونین، آسمانی شد.