شهید «علی نجات سلمان پور» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «حدود چند دقیقه در گچساران بودیم و بعد از گذشتن از این شهر، چون شب بود و راننده مثل این که صحیح و کامل راه را بلد نبود از جاده‌ای فرعی آمده تا این که جاده در سینه‌ی کوهی به بن بست رسید یک مرتبه دیدیم که دیگر جاده تمام شد...» قسمت هشتم خاطره خودنوشت این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «علی نجات سلمان پور» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «در میان مردمی که با احساسات و شور و شوق آمده بودند تا فرزندان خود را بدرقه کنند از درب پادگان عبدالله مسگر بیرون آمدم هنوز چیزی نرفته بودیم...» قسمت هفتم خاطره خودنوشت این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «علی نجات سلمان پور» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «ما عازم جبهه شدیم تا به ندای حسین زمان خمینی عزیز لبیک بگوئیم  و ندای هل من ناصراً ینصرنی حسین جواب دهیم. امام حسین در صحرای کربلا فریاد می‌زد و خمینی در کربلای خوزستان ایران و...» قسمت ششم خاطره خودنوشت این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «علی نجات سلمان پور» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «این نیروی خدایی است و قدرت خداست که هر انسان مرده دل و ساکتی را حرکت و تحرک می‌بخشند و به سوی خود می‌کشد و...» قسمت پنجم خاطره خودنوشت این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «علی نجات سلمان پور» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «شب بعد از نماز و شام دعای کمیل می‌خواندیم. بعد از اتمام دعای کمیل سینه زنی راه انداختیم. در سکوت مطلق بودیم برای این که به ما نشان دهند که هیچ موقع نباید از دشمن غافل ماند و اگر احیاناً مورد هجوم دشمن واقع شدیم...» قسمت چهارم خاطره خودنوشت این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «ایاز قربانی» در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «ساعت ۹ صبح روز جمعه دی ماه ۱۳۶۵ مشغول درس خواندن بودم که به من زنگ زده شد، ابتدا برادر فرجی هم اتاقی‌ام در خوابگاه ملاصدرا را صدا نمودند پس از چند دقیقه با رنگ پریده به اتاق آمد و مرا صدا زد...» متن کامل خاطره این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «ایاز قربانی» در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «صبح روز جمعه مشغول درس خواندن بودم که به من زنگ زده شد، ابتدا برادر فرجی هم اتاقی‌ام در خوابگاه ملاصدرا را صدا نمودند پس از چند دقیقه با رنگ پریده به اتاق آمد و مرا صدا زد...» متن کامل خاطره این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «حبیب سیاوش کازرونی» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «آن روز من خیلی گرفته شده بودم، علتش را هم نمی‌دانستم، اما خیلی نگران بودم. آن روز من و برادر قاسم فتاحی و برادر سیدباقر سعید پیش برادران ارتشی رفتیم، آن‌جا یک ضدهوایی بود و ما چند ساعتی آن‌جا بودیم...» متن کامل خاطره سوم این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «حبیب سیاوش کازرونی» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «صبح ما بعد از صبحانه که در مقر بچه‌های نانوایی خوردیم و در ساعت ۸ در نانوایی ایستاده بودیم که ناگهان شکراله وارد شد، من فهمیده بودم که او زخمی شده است ولی او ندیده بودم که ناگهان وارد شد خیلی خوشحال شدم، باور کنید دنیا را به من دادند...» متن کامل خاطره دوم این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «حبیب سیاوش کازرونی» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «ما با یک گروه که تعدادی از آنها ارتشی و تعدادی سپاهی و بسیجی بودند جلو رفتیم و نماز را با پوتین در حال حرکت خواندیم و یک دهکده به نام مگاصیص بود که در دست عراق بود و به تصرف رزمندگان ما در آمده بود پاکسازی کردیم و جلو رفتیم...» متن کامل خاطره این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.