روایت رشادت و ایثار دو برادر شهید «مصطفی و مرتضی شریفی‌نسب» که در مقابله با تجاوز رژیم صهیونیستی با شجاعت تمام ایستادند و جان خود را در راه وطن فدا کردند تقدیم مخاطبان ارجمند می گردد.

«محمدرضا طاهرآبادی» می‌گوید: وقتی پایم قطع شد، باز هم به خانه خبر ندادم. گفتم فقط پایم شکسته، نخواستم خانواده‌ام را نگران کنم. در آن روزها، مجروحیت و درد را به جان می‌خریدم و تحمل می‌کردم. وقتی بستری می‌شدم، ده پانزده روز در بیمارستان می‌ماندم و بعد دوباره به جبهه بازمی‌گشتم.

«مراد فریدونی» می گوید: میان گرمای سوزان تابستان و سایه‌ی سنگین اسارت، آلونکی کوچک در وسط اردوگاه بعثی‌ها ساخته شد؛ جایی که «مراد فریدونی» جانباز ۵۵ درصد، شاهد گفت‌وگوهایی پر از تحقیر و دروغ بود. این آلونک، نمادی از جهنم بی‌صدایی است که اسیران در آن روزها تجربه کردند؛ روایتی ناگفته از اردوگاه‌هایی که هر گوشه‌اش داستانی از مقاومت و درد دارد.

شب سوم محرم و شنبه هفتم تیر ماه ۱۴۰۴، مردم و خانواده‌های داغدار در حسینیه شهدا کرمانشاه گرد هم آمدند تا با حضور مادر گرانقدر شهید «نیما ایزدی‌آرا» و هیئت خادم الشهدا، یاد و خاطره این شهید بزرگوار را گرامی بدارند. این مراسم با شکوه و رجزخوانی مادر شهید همراه بود.

پدر شهید «علیرضا عباسی» در مراسم تشییع پیکر فرزندش، بیان کرد: علیرضا می‌گفت: بابا یه انگشتر خریدم دادم به سردار حاجی زاده که به امام خامنه‌ای (مد ظله العالی) تقدیم کند، می‌خواهم بگویم آقا جان فرزندم انگشتر داد، من خودش را به شما هدیه دادم.

مراسم تشییع پیکر شهید «میلاد اعظمی» که در حمله رژیم صهیونیستی به شهادت به رسید با حضور مسئولین و مردم شهرستان سنقر کلیایی تشییع و به خاک سپرده شد.

مراسم تشییع پیکرمطهر دو برادر شهید مدافع وطن «حمید و علی اسدی» در کرمانشاه برگزار شد.

جانباز «جلیل پیری» می‌گوید: امروز باور دارم اگر انسان، با ایمان و پایبند به ولایت زندگی کند، هیچ‌چیز در زندگی کم نخواهد داشت. اما اگر از این مسیر جدا شود، گمراهی و بی‌راهه، سرنوشتش خواهد بود.

جانباز «جلال‌الدین امیری» در یکی از شب‌های جمعه، هم‌رزمان مشغول قرائت دعای کمیل در سنگر بودند. ناگهان خمپاره ای به سقف سنگر برخورد کرد و حجم زیادی خاک بر سر حدود ۴۰ نفر از بچه‌ها ریخت. همه در حال فرار بودند، اما به اذن الهی آن خمپاره عمل نکرد. فرمانده گروهان اعلام کرد که مشکلی نیست. مراسم دعای کمیل ادامه یافت و درست زمانی که آخرین نفر از سنگر خارج شد، خمپاره منفجر شد.

 برای احمد ملکی، رفتن به جبهه نه یک انتخاب، بلکه یک وظیفه بود. او از آن روز‌ها می‌گوید که هنوز کشور نوپای انقلاب، هدف تهاجم دشمن قرار گرفته بود و تنها سلاح مردم، غیرت‌شان بود.