شهید «سیدحمید حسینی» فرد متواضع و مؤدبی بود. وقتی پدر، خسته به منزل می‌آمد، آن‌قدر نزدیک در می‌ایستاد تا او کارهایش را انجام دهد و در اتاق بنشیند. بعد خودش یک گوشه می‌نشست. هرگز پای سفره به مادرم نمی‌گفت که برایم آب بریز. ما به او می‌گفتیم: حمید! این ظرف آب، نزدیک مامان است؛ چرا به او نمی‌گویی که به تو بدهد؟ می‌گفت: می‌دانید مادر چقدر زحمت کشیده است؟! رفتارش در منزل و بیرون، برای‌مان نمونه بود! به‌خصوص احترام گذاشتن‌های او.

شهید «قربانعلى ثقفى» او فردى متدین و با ایمان بود و لذا در دوران سربازى هیچ وقت حاضر به اصلاح صورت نمى‌شد و هر روز براى همین موضوع با افسر گروهان درگیرى داشت. در سوار کارى مهارت زیادى داشت و مقام خوبى کسب نمود.

«ابوتراب جعفری» برادر خانم شهید «اسفندیار خادملو» می‌گوید: «یک بار به او گفتم: جبهه دیگر بس است؛ بیا پیش خودم مشغول کار دامداری شو. گفت: چقدر مزد می‌دهی؟ گفتم: دو برابر آن‌چه در جبهه به تو حقوق می‌دهند. گفت: من آن‌جا هم مزد می‌گیرم و هم اجرم نزد خدا محفوظ است. پیش تو فقط کار است. چیزی که به درد آخرتم بخورد، نصیبم نمی‌شود.»

سردار شهید «رمضانعلی صحرایی» پیش از انقلاب از مقلدان حضرت امام (ره) بود و فعالیت‌های مبارزاتی زیادی داشت. سال‌های ۱۳۵۵ و ۱۳۵۶ این روند مخالفت‌های او مشهود شده بود. در ساماندهی انقلابیون رستمکلا یکی از چهره‌های اثرگذار بود. خانواده‌ای انقلابی بودند و مبارزات را هم به صورت خانوادگی انجام می‌دادند.

برادر شهید «علی رضا تولایی» می‌گوید: جنگ که شروع شد، پایگاه به او اجازه رفتن نمی‌داد؛ چون قدّش کوتاه بود و وقتی تفنگ را می‌گرفت، به زمین می‌خورد. آن قدر به پایگاه رفت و آمد، تا این که به او گفتند که از پدر و مادرت امضا بگیر.

شهید «علی اصغر موحدفر» هر وقت که از جبهه بر می‌گشت، برای مادر از شهادت تنها فرزندان ذکور خانواده حرف می‌زد، حتی چند بار لباس و مدارک این شهدا را با خودش می‌آورد و همراه پدر به دیدار خانواده‌های شان می‌رفت؛ و به پدر و مادرش می‌گفت: شما شاهد باشید که این‌ها چقدر صبور هستند، همه کارهایش برای این بود که به دلیل تک پسر بودن و عدم داشتن فرزند، کاری کند که آن‌ها صبور باشند و در فراقش ناراحت نشوند.

شهید «ابوطالب اندی» هنوز چهاربهار از عمر مبارکش نگذشته بود که پدر عزیز و بزرگوار روحانی خود را از دست داد. از این رو مسیر حرکت زندگی برایش سخت و دشوار شد.

شهیده «مریم صوفی» در ۲۸ آذر ماه سال ۱۳۴۴ در شهرستان قائم شهر از یک خانواده‌ی فرهنگی دیده به جهان گشود. بر اثر مواجهه با نمونه‌ها و افراد مبتلا به کرونا، دچار این بیماری شد و در نهایت به دلیل پیشروی سریع بیماری، پس از گذشت زمان بسیار اندک، سوم آبان سال ۱۳۹۹ پس از حدود ۲۷ سال خدمت بی‌منت به مردم کشورش در آی سی یو بیمارستان امام رضا (ع) ارومیه دیده از جهان فروبست و به سوی شهدای سلامت رهسپار شد و یاد و خاطره اولین شهیده سلامت قائم شهر را گرامی میداریم.

شهید «غلام علی رضازاده» بزرگ‌تر که شد، در انجام واجبات و ترک محرّمات، اهتمامی خاص داشت و اغلب، نماز را جماعت به پا می‌داشت.

مظفری همرزم شهید «رمضانعلی امیرخانلو» می‌گوید: آخرین اعزام او چند روز بعد از عروسی‌اش بود و دوستانش گفتند: شما تازه داماد هستید. الان به جبهه نروید تا مدّتی بگذرد امّا او قبول نکرد و گفت: جبهه به ما نیاز دارد و من باید بروم.