شهید «محمدمهدی شاهواری» در وصیت‌نامه‌اش نوشت: «شما خواهرانم همانگونه باشید که زینب کبری (ع) بود و آن طور راه برادرش را ادامه داد. شما هم با حجاب خود و با کمک به انقلاب و با یاری کردن رهبر به هر گونه که می توانید با کمک به جبهه ها حضور خود را در صحنه ثابت کنید. خلاصه زینب گونه باشید.»

شهید «محمدمهدی عباسی» در قسمت دوم وصیت‌نامه‌اش نوشته است: «دوستان عزیزم و ای کسانیکه تمام خوشبختی‌های خود را مدیون شما هستم من تنها تکلیفی که برای شما در این وحله از زمان می‌بینم اینست که کوششتان بر این باشد که تسلی دهنده خانواه شهدا شوید «إِذا أَصابَتْهُمْ مُصيبَةٌ قالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ» و برنامهای طرح ریزی شود که آنها احساس کمبود ننمایند.»

شهید «محمدمهدی عباسی» در قسمت اول وصیت‌نامه‌اش نوشته است: « من هم مانند سایر شهدای دیگر انتظار حفظ دستاوردهای انقلابی از قبیل: مجلس شورای اسلامی، جهاد سازندگی، دولت جمهوری اسلامی، قانون اساسی، مقاومت کشوری و لشگری جمهوری اسلامی و بالاخص ولایت فقیه را از شما دارم.»

شهید «محمد مهربانی‌بصیر» در وصیت‌نامه‌اش نوشت: «از همه دوستان و آشنایان درخواست می‌کنم راه شهدا را ادامه دهند و گریه نکنند چون شهید گریه نمی‌خواهد شهید پیرو می‌خواهد.»

شهید «محمود رضایی‌نظامی» در وصیت‌نامه‌اش نوشت: «برادران و خواهرانم آیا میدانید که هدف از خلقت انسان چه بوده آیا میدانید که هدف از بوجود آمدن نعمتهای الهی چه بوده و هست. مسلماً می‌دانید که زندگی این دنیا ابدی نخواهد بود و رو به فانی است. پس با این وجود همه رفتنی هستیم چرا از خواب غفلت بیدار نمی‌شویم. بعضی‌ها خیلی غلط می‌پندارند و دنیا را برای خود ابدی قرار می‌دهند.»

شهید «محمود صیداحمدی» در وصیت‌نامه‌اش نوشت: «به خواهران و برادرانم بگویید که مسائل دینی و سیاسی را فرا گیرند. انقلاب و ایران اسلامی به آنها نیازمند است و حتماً در نماز جمعه که یک فرضیه سیاسی و عبادی است شرکت نمایند.»

شهید «سعید محمودی» در قسمت دوم وصیت‌نامه‌اش خطاب به همرزمانش نوشت: «به حماقت‌ها، نادانى‌ها و اشتباهات ديگران نخنديد سعى كنيد آنها را اصلاح كنيد. اگر كسى دانسته يا ندانسته در جمعى به اين انقلاب اهانتى و يا شايعه‌اى را رايج داد با همان طريقى كه خود وارد شده با وى روبرو شويد.»

شهید «سعید محمودی» در قسمت اول وصیت‌نامه‌اش خطاب به مادرش نوشت: «سلام بر مادرى كه در اين دنيا تنها محبوب و مركز اسرار من بعد از خدا بود. بر مادرى كه هر گاه بياد او مى‌افتم چهره غمناک او در برابرم مجسم می‌شود.»

شهید «غلامعلی رسولی» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: «برادر عزیزم، به شما وصیت می‌کنم اسلحه‌ای که از من به زمین می‌افتد را برداری و راه مرا ادامه دهی، تا به یاری خداوند صدام و صدامیان را از روی زمین برکنیم.»

شهید «مرتضی بهالدینی» در وصیت‌نامه‌اش می‌نگارد: «خدایا؛ از تو می‌خواهم در لحظه‌ای که مرگ برایم فرا می‌رسد از تمام دوستی‌ها، عشق و محبت‌ها جز دوستی و عشق و محبت به خودت و از تمام وابستگی‌ها جز وابستگی به خودت آزادم سازی...»