پدر شهید محمدتقی ابراهیمی، دانش‌آموز ۱۶ ساله کرجی، با چشمانی اشک‌بار روایت می‌کند: «وقتی پیکر پسرم را پس از ۱۷ سال پیدا کردند، دست‌هایش هنوز با سیم بسته بود... همان دست‌هایی که روزی کتاب‌های مدرسه را ورق می‌زد و برای امامش در راهپیمایی‌ها فریاد می‌زد.»

«ما قرار بود بزنیم به خط و عراقی‌ها را مشغول کنیم تا بچه‌ها از آن طرف، خرمشهر را پس بگیرند.» جانباز محمدعلی محمدی، از روزهایی می‌گوید که با سه نان لواش و دو کنسرو به کردستان رفت، اما تقدیر، او را به یکی از فداییان عملیات بیت‌المقدس تبدیل کرد. روایتی از راهپیمایی ۲۲ کیلومتری در شن‌های روان، گم شدن در خط دشمن، و مجروحیتی که هر دو دستش را درگیر کرد، اما اراده‌اش را برای ادامه خدمت، این‌بار با دوربین عکاسی، نشکست.

برای پانزده سال، تنها نشانه از رضا، همان پوتین جبهه‌اش بود که بر جای مانده بود. مادر هر صبح به در چشم می‌دوخت، و پدر پوتین را می‌بوسید. اینک پدر شهید روایت می‌کند از روزی که پیکر پسرش، پس از یک و نیم دهه انتظار، به آغوش خانواده بازگشت؛ وداعی که این بار با خاکسپاری به دستان پدر کامل شد.

شهروز یکه‌روستا، جانباز ۵۰ درصد، که پس از مجروحیت شدید در حلبچه ۴۸ ساعت در میان شهدا بود، با وجود عوارض جراحت، از ایثار خود خوشحال است. او در پایان مصاحبه، دغدغه اصلی خود را حل مشکل بیکاری جوانان تحصیلکرده کشور عنوان کرد و نامگذاری معابر به نام شهدا را یادگاری برای آگاهی نسل آینده از رشادت‌های گذشته دانست.

همسر شهید سرهنگ "علی راضی" که در حمله به فوریت‌های پلیس ۱۱۰ تهران بزرگ به شهادت رسید، با روایت داستان زندگی و ایثار همسرش، گفت: او از احتمال حمله اطلاع داشت، اما با این وجود از مسئولیت خود عقب نکشید و تا لحظه آخر بر سر پستش ایستاد.

همسر شهید مرآتی در گفت‌گویی با خبرنگار نوید شاهد البرز با بیان «خون شهدا جوشش دارد»، آرزو کرد این خون‌های پاک، زمینه‌ساز رویش نسل‌هایی باایمان‌تر و قوی‌تر از گذشته شود. او در گفت‌وگوی خود تأکید کرد که شهدا با شهادت نمی‌میرند، بلکه همواره در کنار ما حاضر و زنده هستند.

امیرحسین دانش‌کهن، مدیرکل بنیاد شهید و امور ایثارگران استان البرز، در گفت‌وگویی تأکید کرد: جنگ ۱۲ روزه اخیر فرصتی برای زنده‌کردن فرهنگ ایثار و شهادت در میان نسل جوان بود و امروز دل‌های مردم بیش از هر زمان دیگری برای شنیدن روایت‌های دفاع مقدس آماده است.

در آن روز سیاه که گلوله‌های رژیم شاه بر پیکر مردم بی‌پناه فرود می‌آمد، نوجوان ۱۵ ساله‌ای از خانه بیرون زد تا به یاری مجروحان بشتابد؛ غافل از اینکه این آخرین بار است که پا از خانه بیرون می‌گذارد. حالا پس از دهه‌ها، مادرش با چشمانی اشک‌بار روایت می‌کند: «در خوابم می‌گه مادر، من اومدم دیگه نتونستم برگردم... گذشت کن». این روایت مادری است که آرزوی دیدن عروسی پسرش برای همیشه در سینه‌اش ماند.

پایش را با دریل سوراخ کردند، اما روحش تسلیم نشد. محمدحسین حاصل‌فروش، رزمندهٔ آرپی‌جی‌زن عملیات کربلای۴، از آن سوی اروند روایت می‌کند: از روزی که تیر خورد و در نخلستان‌های شلمچه اسیر شد، از میله‌ای که بدون بی‌هوشی در پایش کوبیدند و از آخرین لحظات شهید ماشالله ابراهیمی‌پور که در کنارش در سولهٔ عراقی، تشنه لب، به شهادت رسید. اینجا روایتی است از سال‌های اسارتی که از یک نوجوان اهوازی، یک «آزاده» ساخت.

آزاده جانباز "محمدمهدی حاتمی‌پور" در گفت‌وگو با نوید شاهد البرز، برای اولین بار جزئیات تکان‌دهنده‌ای از چگونگی شهادت "شهید شاهپور صادقی" در بیمارستان تموز عراق روایت کرد؛ از نوشته به جا مانده از شهید با دسته قاشق روی دیوار گرفته تا مراسم مخفیانه اسرا در اردوگاه عنبر. او که خود با بیش از ۱۲ بار عمل جراحی در اسارت، شاهد عینی مقاومت‌های شهید صادقی بود، می‌گوید: «یادش برای همیشه در قلب ما زنده است».