آزاده سرافراز، اسدالله سلطانیان، حماسه‌ای جاودان از هم‌بندی شهیدش «غلام‌حسن اکبری زیارانی» است که در اسارت بعثیون در الرشیدیه بغداد، با نثار خون خویش، برگ دیگری از افتخارات مردان خدا را در دفتر مقاومت ایران اسلامی ثبت کرد، روایت می‌کند.

حیدر فتاحی تخت‌گاهی، آزاده جانباز ۶۵ درصد دوران دفاع مقدس در گفت‌و‌گو با نوید شاهد البرز درباره ۱۰ سال اسارت در زندان‌های مخوف رژیم بعث عراق گفت: ۹ ماه تمام در اصطبل اسب‌ها زندگی کردیم. بعد از آن ما را به موصل انتقال دادند. ۱۰ سال با این بدبختی‌ها گذراندیم. بعدا به رمادیه منتقل شدیم. آنجا جهنم روی زمین بود. نه سقف مناسبی داشتیم، نه بهداشتی. هر روز با تهدید اعدام دسته‌جمعی زندگی می‌کردیم. زمستان‌ها سرمای استخوان‌سوز و تابستان‌های گرمای طاقت‌فرسا داشت.

شهیده فاطمه صالحی، خبرنگار و پاسدار رسانه‌ای سپاه، ماه‌ها پیش از شهادت به اطرافیانش گفته بود: من شهید می‌شوم. این بانوی انقلابی که خود را اولین شهید زن فضای مجازی سپاه البرز می‌خواند، سرانجام در حمله موشکی دشمن به مقر سپاه کرج به آرزوی دیرینه‌اش رسید.

نصرالله پیرزاده پدر پاسدار شهید احمد پیرزاده از آخرین صبح پسرش می‌گوید: از خوابی که احمد را "سرحال و سبک‌بال" کرد تا لحظه‌ای که با آگاهی کامل به استقبال شهادت رفت. روایتی از مدافع حرمی که هم در سوریه با داعش جنگید و هم در وطن، مقابل موشک‌های صهیونیست‌ها ایستاد.

امیرحسین دانش‌کهن مدیرکل بنیاد شهید و امور ایثارگران استان البرز در خصوص تحلیل محتوای پیام رهبری بیان کرد: «رهبر معظم انقلاب در پیامی تاریخی خطاب به ملت ایران، مقاومت هوشمندانه را تنها راه حفظ عزت و امنیت ملی خواندند و بر لزوم وحدت و هوشیاری در برابر توطئه‌های دشمن تأکید کردند.»

مدیرکل بنیاد شهید استان البرز با تأکید بر نقش بی‌بدیل نوجوانان دهه نودی و زنان انقلابی در حفظ روحیه جهادی محرم، محرم امسال را «نماد زنده وحدت ملی و مقاومت در برابر استکبار جهانی» خواند و گفت: «از کربلا تا امروز، زنجیره مقاومت با خون شهدا و اشک عاشقان حسینی(ع) گره خورده و این حماسه تا آزادی قدس شریف ادامه خواهد یافت.»

«کریم غلام‌کاظمی» پدر شهید «یونس غلام‌کاظمی» می‌گوید: «در عملیات بیت‌المقدس، وقتی پرچم ایران بر فراز خرمشهر به اهتزاز درآمد، یونس روایی هفده‌سازه در میان فاتحان این شهر بود. اما تقدیر چنان بود که یک سال بعد، در عملیات رمضان، در خاک دشمن مفقود شود و به جمع شهدا بپیوندد. حالا پس از ۴۰ سال، پدرش از خاطرات این نوجوان رشید می‌گوید؛ از روزهای حضور در فتح خرمشهر تا لحظه‌ای که برای همیشه در راه وطن گم شد. این روایت، داستان پسری است که نماز شب‌هایش در امامزاده محله را با روزهای سخت جبهه درآمیخت و سرانجام، به آرزوی دیرینه‌اش - شهادت - رسید.»

سوم خرداد ۱۳۶۱، روز فتح بود. روزی که خرمشهر آزاد شد، اما خانهٔ ما برای همیشه خالی. خسرو، پسرم، تکنسین رادیوگرافی بیمارستان نفت آبادان بود. همانجا که هر روز زخمی‌های جنگ را مداوا می‌کرد، یک روز خودش رفت و دیگر برنگشت. حالا بعد از سال‌ها، من مادرش هنوز همان روزها را نفس می‌کشم؛ روزهایی که پسرم انتخاب کرد بین بیمارستان و جبهه، جبهه را برگزیند. این روایت من است؛ روایت مادری که فرزندش را به خرمشهر داد و خرمشهر را به تاریخ.

کاپیتان خلبان دکتر مریم نقدی فرزند شهید خلبان صمد نقدی در گفت‌گو با خبرنگار نوید شاهد البرز می‌گوید: «هر نسخه دارو که می‌سازم، هر باری که پرواز می‌کنم و هر کلمه‌ای که می‌نویسم، ادامه همان رویایی است که پدرم شهید برایم ترسیم کرد. امروز من نسخه زنده آرزوهای او هستم.»

وقتی کلاس درس می‌روم، احساس می‌کنم پدرم کنارم ایستاده است. همان‌طور که او با عشق به شاگردانش قرآن یاد می‌داد، من هم سعی می‌کنم نه فقط درس، بلکه امید به زندگی را به دانش‌آموزانم بیاموزم. شهادت پدرم برای من پایان نبود، آغاز مسیری بود که باید با افتخار ادامه می‌دادم.