«در دوره ریاست جمهوری بنی صدر، تازه رئیس جمهور شده بود که من عکس بنی صدر را به دیوار اتاق پذیرایی زدم. امین که به خانه آمد، نگاهی به عکس کرد و گفت :«مادر عکس را پایین بیار. این لیاقت نداره عکسش رو دیوار باشه، لیاقت ندارد رئیس جمهور باشد...»...» در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان مادرش در نوید شاهد بخوانید.

«مثل همیشه دستان مادرم را می‌بوسید و می‌گفت: «ارزش و اهمیت مقاومت شما از رزم و جنگیدن ما روبروی دشمن خیلی بیشتر و بالاتر است. مادر! جبهه ی واقعی همینجاست! توی شهر و زیر همین موشک باران‌ها...» در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان برادرش در نوید شاهد بخوانید.

«تعداد اسلحه‌ها محدود بود و یکی از کسانی که همیشه اسلحه به دوش داشت، مَش غلامرضا بود، اصلا خسته نمی شد و همیشه گشت و نگهبانی اش به راه بود. اما همیشه می گفت: «اینطوری فایده نداره! من باید برم تو جبهه ها و خط های مقدم، برای امام، برای اسلام، رو در رو با این بعثی ها بجنگم!» در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان دوست و همرزمش در نوید شاهد بخوانید.

«عبدالرحیم از ترک موتور پرید پایین و در چشم برهم زدنی تیربارِ تیربارچی زخمی شده را برداشت و پرید جلو خاکریز و به فریادهای محسن و کریم هم اهمیتی نمی داد و فریاد می زد: «با اینا باید اینطوری جنگید! فقط مواظب باشید از پشت سر منو نزنن!» قصه آنجا جالب‌تر می‌شود که عبدالرحیم، همزمان با هر شلیک، برای روحیه بچه ها «کِل» می کشید...» در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان دوست و همرزمش «علیرضا زارع» در نوید شاهد بخوانید.

«اشک در چشمانم حلقه زد. اصرار کردم:« محمدرضا به خدا من شما رو با خون جگر بزرگ کردم! با دربدری! با سختی! خیلی برام عزیزید!» نگاهش به گوشه اتاق خیره شد؛ صدایش در گوشم پیچید: «مگر ما از عزیزان امام حسین عزیزتریم؟» عملیات بیت المقدس در پیش بود. محمدرضا لباس‌هایش را پوشید و آماده رفتن ‌شد. می دانستم دیگر او را نخواهم دید...» در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان مادرش در نوید شاهد بخوانید.

«پس از بازرسی کامیون اسناد و مدارک اطلاعاتی و نقشه‌هایی را پیدا کردیم. سیدرضا مدارک و نقشه‌ها را جمع آوری و آن‌ها را بسته بندی کرد و پس از بسته بندی مدارک، ترک موتور نشست بارانی از تیر به سمت ما شلیک شد. کامیون به عنوان جان‌پناه و دیوار جلوی تیرها را گرفت تا به ما اصابت نکند. موتور را روشن کردم و با سرعت هر چه تمامتر از روی خاکریز حرکت کردیم و پس از آن به سوی چادر نیروهای خودی رفتیم تا اسناد و مدارک را به فرماندهی تیپ ۲۲ تحویل دهیم ...»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان همرزمش «مصطفی عمادی» در نوید شاهد بخوانید.

«زمانی که خبر آزادی خرمشهر در عصر سوم خرداد از تلویزیون اعلام شد، من و محسن برادر کوچکترم پای تلویزیون نشسته بودیم و خوشحال از دیدنش به همدیگر می گفتیم: «هر وقت از جبهه برگشت بهش میگیم که تلویزیون نشونش داده!» اما مادرم حال و روز دیگری داشت ...»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان خواهرش «رضوان پور صابری»در نوید شاهد بخوانید.

«در عملیات والفجر مقدماتی تیر به پایش اصابت کرد و مجروح شد اما به همه می گفت:مبادا به خانواده ام بگویید مجروح شدم. نمی خواهم مادرم نگران شود. بعد از بیمارستان وقتی به خانه می رود مجروحیت خود را بروز نمی دهد و در جلوی افراد خانواده طوری راه می رود که گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است...»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان دوست و همرزمش در نوید شاهد بخوانید.

«ببین برادر!به جد این آقا… اگه پسرم رو برنگردونید خونه، خودم و کل خونواده ام رو آتیش می زنم!» اول باید قدری برافروختگی‌اش را به آرامش می‌رساندیم. در مقابلش بلند شدم و گفتم: «پدرجون! اول بیا یه کم بشین پیشِمون! یه نفسی تازه کن و بعدش بگو ببینیم چی شده و قضیه چیه و چه اتفاقی افتاده؟!» حرف خودش را می زد و فقط یک جمله را تکرار می کرد: «باید پسرم برگرده! باید غلامحسین درکتانیان رو برگردونید! همین!»»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان همرزمش «رضا خاکسار»در نوید شاهد بخوانید.

نورعلی گفت: «بیاین بریم از کرخه ماهی بگیریم!» گفتم: «با کدوم وسیله برادر؟! نه تور داریم و نه قلاب! آب کرخه هم که تند و تیزه و کاری نمیشه کرد» از اینجا به بعدِ داستان را ممکن است کسی باور نکند، اما من به چشم خودم دیدم. نور علی قدری نان می‌گرفت توی دستش و می‌دیدم که ماهی‌ها به سمت او می‌آمدند و او به راحتی و آرامش ماهی‌ها را می‌گرفت و می‌داد به من، انگار که ماهی‌های مشتاق دام بودند...» در ادامه خاطره این شهید والامقام را از دفتر خاطرات شهید «علی ظهرابی »در نوید شاهد بخوانید.