«تجلی نماز در میان بازی»

به گزارش نوید شاهد مازندران، شهید «سیدمحمد گلگون» فرزند سیدمرتضی، در ششم دی‌ماه سال ۱۳۴۴ از مادری به نام حوّا غلامی، در تنکابن متولد شد. پدرش مردی باایمان و غیرتمند بود و با درآمد مختصر حاصل از تلاش و زحمت فراوان، مخارج زندگی و خانواده‌اش را تأمین می‌کرد. مادرش با خانه‌داری و قناعت، معیشت خانه را مدیریت می‌نمود و با دلسوزی و پاکدامنی، به تربیت و پرورش فرزندان می‌پرداخت. از آن‌جایی که خانواده محمد، پایبند به اصول اسلام و مقید به اجرای احکام شرعی بودند، این شرایط، او را از ابتدای کودکی با مسائل دینی آشنا ساخت. در حالی‌که به سن تکلیف شرعی نرسیده بود، با انجام واجبات عبادی، عشق و پایبندی خود را به اجرای احکام اسلام نشان می‌داد؛ تا جایی‌که مادرش، لابه‌لای خاطراتش این‌چنین می‌گوید:

«یادم هست، در حین بازی و شلوغی وقتی صدای اذان را می‌شنید، دست از بازی می‌کشید و آماده خواندن نماز می‌شد.»

محمد، دومین فرزند خانواده بود و پنج برادر و دو خواهر داشت. در بین سایر برادر‌ها و خواهر‌ها از هوش، ذکاوت، همّت و حساسیت استثنایی برخوردار بود. در عین حال، مهربانی و مظلومیت خاصی داشت. مادرش مظلوم‌بودن سیدمحمد را با این وصف به تصویر می‌کشد:

«آن‌قدر مظلوم بود و آرام، که حتی اگر برادرانش اذیتش می‌کردند، جواب‌شان را نمی‌داد. من از آقا‌محمد حمایت می‌کردم و می‌گفتم: «این بچه که کاری به شما ندارد، چکارش دارید؟» به حمایت از او، با بقیه دعوا می‌کردم.»

زندگی سخت و پررنج و محنت، به محمد آموخت که همواره مردم را دوست داشته باشد و تا آن‌جا که در توان دارد، به هر شیوه‌ای به آنها کمک کند. از همان کودکی، اگر فقیر یا تهیدستی می‌دید، او را برای کمک و دستگیری، به خانه می‌آورد. سال ۱۳۵۰ زمانی‌که پنج سال داشت، دچار بیماری مننژیت شد که بعد از قطع امید پزشکان، به لطف خدا شفا گرفت. اولین سال تحصیلی محمد، یعنی بهار ۱۳۵۲، با ثبت‌نام در دبستان رضاشاه سابق شهرستان تنکابن آغاز شد. هر چند بیماری، بدنش را رنجور کرده و توانایی یادگیری‌اش را کاهش داده بود، اما او مقاومت کرد و دوران تحصیلات ابتدایی را در مدت پنج سال به پایان رساند. محمد در سال تحصیلی ۱۳۵۶ برای ورود به دوره راهنمایی در مدرسه شهید بهشتی تنکابن ثبت‌نام کرد؛ اما آن سال با همه سال‌های دیگر متفاوت بود. در روز ۱۹ دی‌ماه سال ۱۳۵۶، گرمای قیام مردم قم، یخ انجماد و رخوت را در زمستان حاکمیت رژیم سلطنتی پهلوی آب کرد و در پی آن، قیام مردم تبریز، حرارت این قیام را به سراسر کشور رساند. برپایی جشن عید نوروز، از سوی امام خمینی (ره) و مراجع آن زمان تحریم شد و وقوع رویدادی مهم در هر روز، به ثمرنشستن انقلاب اسلامی را نزدیک‌تر می‌کرد. محمد نیز در کنار خانواده و دوستان خود در حالی‌که نوجوانی بیش نبود، از طریق شرکت در مجالس مذهبی و سخنرانی‌های انقلابی، به همراه برادر بزرگترش «شهید سیدمصطفی گلگون» با شور و علاقه، خبر‌های انقلاب اسلامی را دنبال می‌کرد. سال دوم راهنمایی بود که، قیام مردم ایران به اوج خود نزدیک می‌شد. در پی کشتار برخی از دانش‌آموزان و دانشجویان، مدارس و دانشگاه‌ها به تعطیلی کشیده شد.

با پیروزی انقلاب اسلامی و فرمان امام، اعتصابات پایان گرفت. از آن‌جایی که محمد دریافت می‌تواند پشتوانه‌ای برای خانواده باشد و از حجم مسئولیتی که بر دوش پدر سنگینی می‌کرد، بکاهد، پس از بازگشایی مدارس، دیگر راهی مدرسه نشد، بلکه پابه‌پای پدر، برای تأمین معاش و گردش چرخ زندگی زحمت کشید و در رانندگی بولدوزر، کمک‌کار پدر شد. برای محمد، اولین مسئله، کمک به پدر در تأمین معاش خانواده بود و در این راه، از لذت‌ها و سرگرمی‌های بسیاری که در دوره نوجوانی با آن روبه‌رو بود، گذشت. تنها تفریح محمد، فوتبال بود که به آن علاقۀ خاصی داشت و هر زمان که فرصتی پیدا می‌کرد، با دوستان خود به زمین فوتبال می‌رفت.

روحیات محمد با سایر برادرانش تفاوت داشت. علاقه و محبت او به تمام افراد خانواده، به‌ویژه مادرش مثال زدنی بود. احترام خاصی برای مادر قائل می‌شد و در کار منزل، همواره کمک حالش بود. سیدمحمد، هم‌زمان با کار، علاقه و ایمان خود را به حرکت انقلاب اسلامی و حضرت امام (ره) نشان می‌داد تا آن‌که نخستین بار در یکم مهر ماه ۱۳۶۱، به منظور حضور در جبهه، از طریق بسیج تنکابن، نام‌نویسی و مدت شش ماه و پانزده روز در جبهه جنوب خدمت کرد.

سیدمحمد در عملیات والفجر‌۸ با دستور مستقیم فرمانده لشکر، برای انجام مأموریت محوله، راهی خط شد. در میان گرد و خاک و غریو بولدوزر، به زدن خاکریز مشغول بود. با هوشیاری، دقت عمل و شجاعت، با همه توان و قدرت، جاده فاو ـ بصره را از وسط نصف می‌کرد و جلوی تانک‌های دشمن را با زدن خاکریز می‌گرفت. به صدای انفجار خمپاره‌ای که از اطراف به گوش می‌رسید، توجهی نداشت. تانک دشمن بولدوزرش را نشانه رفته بود، امااو با اراده‌ای استوار، به مأموریتش فکر می‌کرد، که ناگهان تیر مستقیم دوشکا سینه‌اش را شکافت و در پنجم اسفند ۱۳۶۴ برای همیشه آسمانی شد.

انتهای پیام/